Beurs voor Beheer
Behoud, Bouw en Onderhoud van Traditionele schepen
     
beursblog
Verslaggeving, fotografie, redactie en copyright: Stephan Kraan
Voor opmerkingen en reacties: mail@stephankraan.info
 
                                                                                      ...terug naar overzicht beursblogs

Minimini
Zaterdag 8 oktober 2005 17:30 uur

Op de beurs vind je grote bedrijven en kleine bedrijven; grote stands en kleine stands; grote boten en kleine boten. Er is ook een klein bedrijf met een kleine stand voor kleine boten. Heel onopvallend zit meteen naast de ingang, Yolan. Het vitrinetafeltje met de twee verweerde scheepsmodellen valt nauwelijks op. Onder het glas liggen kleine katrolletjes, touwtjes, tangetjes, en ander minigereedschap. Yolan is hellingbaas van de kleinste scheepswerf van Nederland.

Nou ja, een echte helling is het niet en er is iets grondig mis wanneer de schuiten te water gaan. Yolan restaureert oude scheepsmodellen. Modellen die bijvoorbeeld in elkaar geknutseld werden in de tijd dat er nog geen tv was. Of aan boord van schepen om de lange avonden te verdrijven. Ook werden modellen gebouwd als schaalmodel voor een werf. Heel veel beursbezoekers zullen die oude stoffige en halfvergane modellen nog wel ergens hebben staan. Weggedrukt in een kast of op zolder.

Yolan is een van de weinigen die met plezier en interesse de tandarts bezoekt. Niet vanwege het gepruts aan haar gebit, maar vanwege het gereedschap dat hij gebruikt. De fijne haakjes om gaatjes mee op te sporen, de kleine boortjes en freesjes. Yolan kan ze wel gebruiken. Stiekem kijkt ze het handwerk af als de vaardige hand van de tandarts in haar mond verdwijnt. Thuis brengt ze de nieuwe technieken meteen in praktijk op een miniwrak.

Het moeilijkste onderdeel bij de restauratie is een vlag. Die moet er oud en authentiek uitzien. Daarom werkt ze met vieze handen. Eerst een modderbad en dan aan het werk. Haar topstuk is het tuigmodel van de Harlinger Scheepvaartschool. Dat staat nu helemaal gaaf te pronken in het stadhuis. Rond 1850 leerden aspirant matrozen hierop hoe het tuig op een schip werkte en waar welke knopen moesten komen.

Wim de Bruin is erg enthousiast over het vakmanschap van Yolan. Hij heeft haar al verschillende opdrachten gegeven. De meest ingewikkelde opdracht was het restaureren van een erfstuk van 125 jaar oud. "Dat was een portschip gemaakt door matrozen die er zelf op voeren. Het schip vervoerde port van Porto naar een wijnhandel in Vlaardingen. Het model stond al jaren op zolder. Alles eraan was van hout. Dat was immers het enige materiaal wat ze aan boord hadden. De zeilen waren van aan elkaar gelijmd schaafsel en de touwen van dunne strookjes hout. Alles was heel erg teer en breekbaar. Yolan verwijderde de stoflagen, en restaureerde het model. Ze werd steeds enthousiaster over de details die tevoorschijn kwamen. Nu staat het portschip thuis te pronken in de vensterbank."


....terug naar overzicht beursblogs