Beurs voor Beheer
Behoud, Bouw en Onderhoud van Traditionele schepen
     
beursblog
Verslaggeving, fotografie, redactie en copyright: Stephan Kraan
Voor opmerkingen en reacties: mail@stephankraan.info
 
                                                                                      ...terug naar overzicht beursblogs

Solozeiler Henk de Velde
Zaterdag 5 november 2011 15:00 uur

"Ik houd van bootjes" is de simpele verklaring die Henk de Velde geeft voor zijn komst naar de Beurs Klassieke Schepen. Hij kent bijna alle watersportbeursen van Europa, maar deze stond nog op zijn lijstje. "Ik voel me hier meteen thuis. Mijn eigen catamaran is met zijn 30 jaar een klassieker en ook nog helemaal van hout, op het laagje glas na."

In 2007 vertrok De Velde met dit schip om niet meer terug te keren. The Never Ending Voyage noemde hij dit project. En voor de zoveelste keer zeilde hij de wereldzeeën over. Nu naar Argentinië, Polinesië, Japan, ach waar kwam hij niet. "Heel bijzonder waren ontmoetingen met mensen op kleine eilandjes die zonder geld, zonder moderne spullen en zonder contact met de buitenwereld leefden", vertelt De Velde vol passie en vuur. "Hier voelde ik me voor het eerst een Westerling, een indringer ook. Ik besefte me hoeveel wij met tourisme vernielen in de hoofden en in het leven van deze mensen."

De Velde zit aan tafel in de Leugenbank voor een interview van drie kwartier. Alle stoelen zijn bezet en daarachter staan de mensen ademloos te luisteren naar de anekdotes en beschrijvingen die Henk de Velde geeft. Over hoe hij negen maanden vast zat in Siberisch pakijs, temidden van IJsberen. over hoe de dagen zijn als je maanden op zee zeilt op hazeslaapjes van anderhalf uur, 24 uur per dag. En steeds maar weer aan touwtjes trekken, het weer in de gaten houden en de koers bepalen. Ook vertelt hij over de keer dat hij na een oversteek bij Brest op een container voer en een dubbele schedelbasisfractuur op liep. De mensen hangen aan zijn lippen.

Maar waarom brak hij zijn never ending voyage af? Het is een ontroerend verhaal. Voor het eerst in zijn solozeilcarriere miste hij zijn dierbaren. Vooral zijn zoon Stefan en zijn moeder. Hij realiseerde zich dat hij er niet voor hen kon zijn, zo lang en zo ver als hij altijd weg is. Dat is dit niet eerlijk . Bijna in tranen vertelt hij daarom terug te zijn. De plannen zijn nu om tochtjes van een paar maanden te maken en niet te ver weg. Een man wordt ouder.




....terug naar overzicht beursblogs